Wykopaliska archeologiczne w Patkowie

Zrzut ekranu 2016-02-27 o 15.25.13

Przybliżony rejon wykopalisk archeologicznych

Na stronie Muzeum Historii Polski, można znaleźć bardzo ciekawy tekst dotyczący terenów położonych nieopodal Patkowa, dotyczy on wykopalisk archeologicznych i śladów osad ludzkich właśnie na naszym terenie. Jest to fragment Informatora Archeologicznego podsumowujący wykopaliska archeologiczne Pani Władysławy Roszyk, które miały miejsce w Patkowie, w latach 70-tych XX wieku. Poniżej treść artykułu Informatora Archeologicznego.

” Władysława Roszyk

Patków, st. 1, gm. Niemojki, woj. bialskopodlaskie, AZP 56-83/1

Informator Archeologiczny : badania 31, 91-92

1997

PATKÓW, st. 1, gm. Niemojki, woj. bialskopodlaskie, AZP 56-83/1

• osada grupy wschodniomazowiecko-podlaskiej kultury łużyckiej (III/IV okres epoki brązu – okres halsztacki)

• osada kultury przeworskiej (młodszy okres przedrzymski – wczesny okres wpływ.w rzymskich)

Ratownicze badania wykopaliskowe, przeprowadzone w sierpniu przez mgr Władysławę Roszyk. Finansowane przez PSOZ w Białej Podlaskiej. Pierwszy sezon badań. Przebadano łącznie powierzchnię 250 m. 

Stanowisko położone na Nizinie Południowo podlaskiej, nad lewym dopływem Bugu – rzeką Toczą. Leży na północno-wschodnim stoku wysoczyzny morenowej, łagodnie opadającej w kierunku rzeki. Od południowej strony stanowisko zostało zniszczone podczas budowy nasypu kolejowego linii Warszawa – Białystok. Cały obszar porośnięty jest lasem. Siedem wykopów wytyczono wzdłuż dwóch przeciwpożarowych przecinek, tak by ich szerokość pokrywała się lub była większa od szerokości niszczonego pasa. Warstwy osadnicze w obrębie wykop.w uległy bardzo silnemu zniszczeniu w wyniku głębokiej orki – zachowały się jej niewielkie fragmenty i spągi obiektów.

Odsłonięto 14 obiekt.w, w tym 7 grupy wschodniomazowiecko-podlaskiej kultury łużyckiej i 7 kultury przeworskiej. 

Obiekty nr 8-14 związane z grupą wschodniomazowiecko-podlaską kultury łużyckiej znajdowały się w dolnym odcinku stoku i w strefie zalewowej. Były to: 4 paleniska, 2 jamy o nieokreślonym znaczeniu i jedna jama z gliną. Znaleziono w nich nieliczne fragmenty ceramiki, m. in. naczynia sitowatego, kości zwierzęcych. Do ciekawych obiekt.w należy palenisko nr 9 i znajdująca się obok niego jama nr 10. Palenisko było kształtu nieregularnego (0,38 x 0,35 m), w przekroju kształtu niecki. W warstwie czarnego, ciemnoszarego, drobno- i średnioziarnistego piasku z drobinami węgli drzewnych, znajdowały się trzy kamienne ze śladami długotrwałego przebywania w ogniu i 4 fragmenty ceramiki łużyckiej. Obok znajdowała się jama nr 10. W planie była kształtu nieregularnego (0,85 x 0,5 m.), w przekroju – nieregularnej niecki. Wypełnisko jej tworzyła warstwa brązowej gliny. W obiekcie nie stwierdzono materiału zabytkowego. 

Powyżej obiekt.w kultury łużyckiej, w górnej partii stoku wysoczyzny, położone były obiekty związane z kulturą przeworską, 2 półziemianki, 3 paleniska, 2 jamy. Materiał zabytkowy stanowiły: fragmenty naczyń glinianych, fragment przęślika glinianego i nieliczne fragmenty kości. Do ciekawych w tej grupie obiektów należy półziemianka nr 2 (?). Zachował się tylko spąg. W rzucie poziomym była kształtu prostokąta (1,7 x 2,5 m). W przekroju poprzecznym – kształtu niecki. W spągu jamy była siedmio centymetrowa warstwa brązowo-pomarańczowej gliny, nad nią warstwa przemieszanego ciemno-szarego, jasno-brązowego piasku z drobinami węgli drzewnych, z fragmentami ceramiki. 

Po wschodniej stronie półziemianki, w odległości około 2 m, znajdowała się jama nr 3, kształtu owalnego (1,2 x 1,1 m), w przekroju kształtu niecki (22-36 cm). W warstwie jasnoszarego piasku z dość dużą ilością węgli drzewnych, znaleziono fragment wylewu prawdopodobnie naczynia jajowatego. 

Materiały i dokumentację złożono w PSOZ w Białej Podlaskiej. 

Badania powinny być kontynuowane”.

Z artykułu jednoznacznie wynika,  że osady ludzkie na terenie dzisiejszego Patkowa, konkretnie lasu nad rzeką Toczną, związane były z kulturą przeworską, a także okresem halsztackim. Mówiąc konkretnie kultura przeworska rozwijała się od III/II w. p.n.e. do pierwszej połowy V w. n.e., a okres halsztacki to 800 – 450 r. p.n.e.

Reklamy